5 Nisan 2013 Cuma

Serzen Mişel söylemleri I


Eskiden bana kalbinden temiz sayfalar ayıran arkadaşlarım varmış. Herhalde en hijyenik ve saf organın kalp olduğunu düşünüyormuşuz o zamanlar. Sonra anladık ki insanın mayası bozuk, herkes bir çirkin gözükmeye başlamış gözümüze. O sayfalar da o kadar temiz değilmiş zaten. Ya da temizmiş de, biz kirletmişiz yazılarımızla. Kendimize bile kokar olmuşuz zamanla. Bir de ne görelim, bakteriye tahammülü olmayan sıvı sabunlarla, mentollü şampuanlarla ve bol organik keseyle hijyenizmi yaşar olmuşuz. İçimizi temizleyemeyişimiz dışımıza vurmuş ve çok çitileyip sündürmüşüz derileri. Biz büyümüşüz ve kirlenmemiş dünya, biz kirlenmişiz ve dünya apak. Kendimizi dünya ilan etmişiz. Kendi dünyamızda falan kaybolmamışız, kendi dünyamızı yaratamamışız, hep başkalarının dünyasında gezinmeye zorlanmışız. Başlarının hayatlarını taslak alıp, iki çizik de biz atıp, kendi hayatımızı yarattığımızı sanmışız. Sanmışız da ne olmuş? Bişey olmamış. Mesele de bu. Büyüyünce bir şey olacak sanmışız. Çünkü öyle vaat edilmiş: “Büyüyünce öğrenirsin yavrum, büyüyünce anlarsın…” Oysa alttan alta taşak geçmişle çocukluğumuzla, hep büyümeye özendirip, küçüklüğü yaşatamamışlar. Büyüklüğün bir bok olmadığını anlayınca da küçülmek istemişiz. Bu sefer de çocuksulukla suçlamışlar. Kimisi de herkese inat içindeki çocuğu arar olmuş. Anlamış ki içindeki çocuk delik deşik, travması olmuş. Bir polyannalık sarmış içini, gerçeğin tüm çirkinliğinden kaçıp şair olmuş. Muş, miş, möş, müş… Bu konu hakkında söyleyeceklerim bunlarmış.

"Karaladıklarından nasıl haberdar olurum sayın yazanım?"

Bu gadget'ta bir hata oluştu